MIJN NAAM IS SEBASTIAAN VAN NIEUWENHUIZEN, 43 JAAR EN WOONACHTIG IN DOORN, SAMEN MET MIJN VRIENDIN JOYCE VAN ASSEN. Dit JAAR IS HET 25 JAAR GELEDEN DAT IK MIJN ONGELUK KREEG IN GÜTERGLUCK, EEN DORPJE AAN DE VOET VAN BERLIJN. DEZE PLEK WAS DE BAKERMAT VAN EEN COMPLEET ANDER LEVEN. EEN LEVEN DAT IK MIJ IN EERSTE INSTANTIE NIET HAD KUNNEN VOORSTELLEN.

Als jonge beroepsmilitair was ik net anderhalf jaar in dienst. Op mijn achttiende was ik de trotse chauffeur van de Leopard 1 PRTL (Pantser Rups Tegen Luchtdoelen). Mijn onderdeel, 13 Palua (Pantser Luchtdoelartillerie), gestationeerd op de Mauritskazerne in Ede, had in Polen een oefening van twee weken gedraaid. De rupsvoertuigen reisden per treintransport heen en terug. De ochtend van negentien april was ik samen met mijn onderdeel aan de terugreis begonnen. Tegen de middag kwamen wij aan bij een rangeerterrein, waar wij even de benen konden strekken.

Aan de kant waar we onze benen strekten, was een prima veldje om even te voetballen met elkaar, hierom liep ik naar mijn Leopard om daar de bal te pakken. Een tegemoetkomende machinist zag een grote flits en alarmeerde direct onze machinist via de intercom. Mijn collega’s begonnen zich ondertussen al af te vragen waar ik bleef (het konvooi was zo'n 400 meter lang). Uiteindelijk vonden mijn collega’s mij: ik lag bewusteloos op de toren en ik was in aanraking gekomen met het spanningsveld van de kabels boven het spoor.

IMG-5466
c7b1b35ea73cf202ef8a9decef983a6c

Met gevaar voor eigen leven trokken mijn collega’s mij van de toren af en begonnen zij met het verlenen van eerste hulp. Inmiddels kwam ik ook weer bij door alle adrenaline en de shock. De zijkant van mijn hoofd was tot op het bot verbrand en door de harde klap op de toren was mijn kaak gebroken op twee plaatsen. Al snel was de ambulance ter plekke en werd ik met spoed naar het dichtstbijzijnde ziekenhuis gebracht: niet wetende wat er nog meer aan de hand zou zijn. Binnen acht uur werd ik overgebracht naar het brandwondencentrum in Beverwijk. Hier werd besloten om mijn linkeronderbeen te amputeren. Door dit been had de stroom mijn lichaam verlaten: twee kleine gaatjes (ter grootte van een speldenknop) in de neus van mijn kist vormden hiervoor het bewijs.

Na ongeveer twee weken kwam ik bij en kon ik mijn lichaam niet meer bewegen. Ik lag aan de beademing en mijn lichaam vertoonde een complete verlamming op C3- niveau. Praten ging niet vanwege mijn gebroken kaak. Het enige waarmee ik nog kon communiceren, waren mijn ogen. Ik weet nog dat mijn hoofd overuren maakte: daarbinnen vond ik enkel een compleet zwart gat wat betreft de herinnering aan de gebeurtenis. Mijn organen waren van slag en mijn linkerlong was geklapt. Daarnaast werden ook al snel een blaaskatheter en sondevoeding via mijn buik toegepast. De impact en de schade door de stroom aan mijn zenuwstelsel was op dat moment nog onbekend. In de meeste gevallen overleeft men dergelijk trauma niet. Zodoende stonden de artsen voor een onbekende uitdaging wat betreft de verdere behandeling van mijn hoofd.

Op het laatst woog ik nog maar 47 kilo. Mijn ouders werd een aantal keren verteld dat mijn overlevingskans, door de vele operaties die ik nog zou moeten ondergaan, niet groot zou zijn. Op mijn dieptepunt wilde ook ik dood: ik was het vechten moe en de vooruitzichten die ik had, bleken niet rooskleurig. Ik verbleef drie maanden in Beverwijk, waarvan de eerste twee maanden erg onzeker waren.

LET OP: DE VOLGENDE BEELDEN KUNNEN HEFTIG ZIJN.

IMG-0261
IMG-0263
Op de Ginkelse heide na het ongeval en revalidatie
Op de Ginkelse heide na het ongeval en revalidatie

TOCH VERSCHENEN ER LANGZAAM LICHTPUNTJES OP MIJN WEG NAAR HERSTEL. ZO KWAM ER MINIMALE FUNCTIE IN MIJN HANDEN TERUG EN BEGON IK OOK WEER WAT AAN TE STERKEN. WAAR IN EERSTE INSTANTIE NOG WERD GESPROKEN OVER EEN TOEKOMST IN EEN VERPLEEGHUIS, VERSCHEEN NU DE KANS OM IN EEN REVALIDATIECENTRUM VERDER TE ONDERZOEKEN WAT ER AAN LICHAAMSFUNCTIES WEL EN NIET ZOU TERUGKEREN. UITEINDELIJK VERBLEEF IK DERTIEN MAANDEN INTERN OP “DE HOOGSTRAAT” IN UTRECHT. IN DEZE PERIODE WERD IK AAN BEIDE OGEN GEOPEREERD, WEGENS STAAR DOOR ELEKTRICITEIT. OOK MIJN GEBIT WERD TOEN ONDER HANDEN GENOMEN: DE MEESTE TANDEN EN KIEZEN WAREN IMMERS AFGEBROKEN OF GEBARSTEN DOOR DE STROOM EN DE KLAP VAN HET ONGELUK.

Gedurende mijn revalidatie toonde mijn bovenlichaam zich qua functie herstellende. Ook begonnen mijn beenfuncties langzaam weer terug te komen. Mijn laesie ging zelfs over van een complete, naar incomplete staat. Om die reden ben ik blijvend spieruitval blijven houden, maar kan ik door de compensatie van andere spieren toch goed blijven functioneren. Mijn beenfunctie is gebaseerd op spasme, wat inhoudt dat ik enige spierspanning heb, hierdoor kan ik staan en met ondersteuning een paar stappen kan zetten (mits ik mijn beenprothese draag). Dit been zal zich door training echter niet meer verder ontwikkelen, waardoor ik wel altijd rolstoelgebonden zal blijven.

Een heel verhaal verteld in één notendop. Na alle revalidatie - en ook nog na twee jaar dag revalidatie op het militair revalidatiecentrum - kan ik tot de slotsom komen dat ik weliswaar niet geheel ongeschonden uit dit ongeluk ben gekomen, maar wel voldoende ben hersteld om onafhankelijk en zonder pijn te leven.

Het vechten en doorzetten om verder te komen in mijn leven is dan ook één van mijn missies geworden. Het laten zien wat je als mens nog kunt bereiken ondanks een beperking, en waardoor je zelf geen beperking meer hoeft te ervaren, vormt voor mij wel een rode draad in mijn leven. Deze draad uit zich bij mij vooral in de beoefening van sport. Zo ben ik al eens met mijn handbike de Himalaya over gereden en heb ik in de rolstoel als langste ultra afstand 180 kilometer afgelegd. Verder doe ik sinds 2012 mee aan obstakelruns vanuit mijn rolstoel én ben ik drie keer uitgezonden naar de Invictus Games (De Militaire Wereldspelen).

 

IMG-0118
20200726_121730

Echter zal mijn ultieme doel voor nu in 2022 plaatsvinden. 25 jaar na mijn trauma wil ik vanuit symbolisch oogpunt mijn oefening van destijds fysiek voltooien door de afstand van 555 kilometer (van Gütergluck naar Doorn) in mijn rolstoel af te leggen. Een waardevolle tocht die voor mij bewijzen zal dat ik inmiddels onwijs sterk in het leven sta en dat ik dankbaar mag zijn voor hetgeen wat ik sindsdien heb bereikt.

Daar in Gütergluck begon mijn reis: de start van een rijk en waardevol leven dat ik weliswaar niet had voorzien, maar wat mij wel veel mooie ervaringen en mensen om mij heen heeft gebracht.

Deze tocht zal ik natuurlijk niet alleen aangaan. Ik heb een team van mensen om mij heen die mij gaan ondersteunen tijdens deze extreme tocht. Zij zijn het, die mij acht dagen lang zullen begeleiden om 70 à 80 kilometer per dag rollend af te leggen.

Nil volentibus arduum

"niets is onmogelijk voor hen die willen"

19b36b207c7e04701bd31b3d1333c644ad764bce

Met mijn tocht wil ik geld inzamelen voor de organisatie KNGF. Deze organisatie leidt o.a. buddyhonden op voor militairen die met PTSS te maken hebben gekregen. De opleiding voor één buddyhond kost rond de €18.000,-. Dit bedrag zal mijn streefbedrag zijn. Bij voorbaat dank voor je bijdrage!

Dit bedrag gaat direct naar KNGF, wil je een persoonlijke bijdrage doen voor de tocht zelf? Neem dan contact op met Joyce